De ruimte tussen beelden
Deze kleine werken van 12 × 16 cm zijn opgebouwd uit drie lagen papier, achter elkaar geplaatst. Ze doen denken aan vensters in deuren, aan tralies, aan doorgangen die zowel openen als tegenhouden. Hun schaal is bescheiden, maar precies daardoor vragen ze iets ongewoons van de kijker: tijd.
Wie ervoor staat, kan er niet vluchtig langsheen kijken. Het oog moet vertragen om de gelaagdheid te zien, de structuur te volgen, de ruimte ertussen te laten ontstaan.
De werken zijn een reactie op het tempo waarin beelden zich vandaag aandienen. Het eindeloze scrollen op de telefoon, de snelle montage van televisie en sociale media, beelden die elkaar zonder pauze opvolgen en de aandacht opslokken. In die constante stroom verdwijnt vaak de ruimte om werkelijk te kijken.
Deze papieren vensters weigeren die snelheid. Ze houden het beeld tegen. Niet door het af te sluiten, maar door het te vertragen. Ze vragen om stil te staan bij wat zich tussen zien en begrijpen bevindt.
De structuur verwijst tegelijk naar bescherming en beperking. Naar deuren die toegang beloven, maar ook naar gevangenisvensters die afstand creëren. Die dubbelheid is bewust: kijken is nooit neutraal. Het vraagt aanwezigheid, aandacht en soms ook het verdragen van ongemak.
In De ruimte tussen beelden wordt niet het beeld zelf centraal gesteld, maar wat ertussen ligt, de pauze, de leegte, het moment waarin het oog niet consumeert, maar luistert.
